ความมืดมิด อยู่ตรงนี้
ไม่มีแสงดาวสักดวงไม่เห็นแสงเดือนดวงไหน
ควานหา ว่าตัวฉันยืนที่ใด ไม่รู้ไม่เจออะไร...

ข้างในดวงใจ ใครที่เห็นฉันบ้าง
มีแต่ความกลัว กลัวว่ามันแสนอ้างว้าง
หลับตาลืมตาไม่ต่างเลย ไม่เจอสักครั้ง...โว้...โฮ...

เมื่อไหร่คืนนี้จะเช้า
เมื่อไหร่ค่ำคืนเหน็บหนาว จะเป็นเพียงแค่ฝัน
ตอนนี้ข้างในจิตใจ
มันแสนทรมาน จะผ่านมันไปได้ไหม...

ได้แต่เหม่อ มองไปสุดตา
รอคอยแค่เพียงลำแสงที่ส่องมาจากฟ้า
สลายทุกความมึดมนให้พ้นเป็นวันใหม่
มันคงไม่จริงใช่ไหม พรุ่งนี้ที่ฉันนั้นเฝ้ารอ

กับชีวิตที่มืดมิดแค่อยากขอใครสักคน
นำทางฉันมีบ้างหรือไม่...

ข้างในดวงใจ ใครที่เห็นฉันบ้าง
มีแต่ความกลัว กลัวเพราะมันแสนอ้างว้าง
แค่อยากมีใครสักคนที่พอเข้าใจฉันบ้าง
หลับตาลืมตาไม่ต่างเลย ไม่คยเห็นสักครั้ง...

ข้างในดวงใจมีใครเห็นหรือไม่
เจ็บปวดเพียงใดขอเพียงแค่ใครสักคน
ได้โปรดนำทางและฉุดให้ฉันได้หลุด ได้พ้น...

เมื่อไหร่ชีวิตจะเช้า
เมื่อไหร่ค่ำคืนเหน็บหนาว จะเป็นเพียงแค่ฝัน
ตอนนี้ข้างในจิตใจ
มันแสนทรมาน จะผ่านมันไปได้ไหม . . .

ได้แต่เหม่อ มองไปสุดตา
รอคอยแค่เพียงลำแสงที่ส่องมาจากฟ้า
สลายทุกความมึดมนให้พ้นเป็นวันใหม่
ยังคงไม่จริงใช่ไหม...

ยังเหม่อ รอใครคนนั้น
รอคอยให้คนอย่างฉันเจอคนที่เข้าใจ
สลายทุกความมึดมน เปลี่ยนฉันเป็นคนใหม่
มันคงมีจริงใช่ไหม สักคนที่นำทางหัวใจ
เป็นแสงแรกแห่งชีวิต
สลายทุกความผิดหวัง ฉุดฉันให้เดินไป
ยังมีจริงใช่ไหม คนนั้นที่ฉันนั้นเฝ้ารอ...

ฮืม.......
ใครสักคนที่เข้าใจ......

ทุกครั้งที่เราต้องแข่ง ที่หนึ่งจากการแข่งขันเท่านั้นที่ควรที่จะได้รางวัล
ผู้แพ้ที่ดีทุกคน ก้อต้องเข้าใจเหตุผลและควรยินดีกับเขา...
แต่วันที่เธอตัดสินใจบอก ว่าเราต้องแพ้... เสียงใครบอกว่าแฟร์ แต่ว่าทั้งหัวใจไม่ยอมรับ
เกลียดคนที่เดินข้างเธอ ยิ่งเจอยิ่งเจ็บ  เกลียดเธอที่มองข้ามเรา มันร้าวทั้งใจ
เกลียดตัวเองเหมือนกัน แพ้แล้วพาลถึงไหน จะอ่อนแอถึงเมื่อไร ไม่รู้ทำไม " แพ้ไม่เป็น "
ทุกครั้งที่เดินสวนกัน ก้ออยากจับมือกับเขา แล้วพูดว่าเราเคยยินดี และแล้วก้อทำไม่ลง
ได้แค่เพียงเดินหนี ให้หายไปจากเธอกับเขา ...
จากวันที่เธอ ตัดสินใจบอกว่าเรา ต้องแพ้ ถึงใครบอกว่าแฟร์ .. แต่ว่าทั้งหัวใจไม่ยอมรับ
เกลียดคนที่เดินข้างเธอ ยิ่งเจอยิ่งเจ็บ เกลียดเธอที่มองข้ามเรา มันร้าวทั้งใจ ...
เกลียดตัวเองเหมือนกัน แพ้แล้วพาลถึงไหน สั่งให้ลืม ลบเท่าไหร่ ไม่รู้ทำไม .ยังรักเธอ.